wat

Hoi Marcel,

Wat een week he, Jeanine weg, Tom weg..

Ik kon het niet laten om het hele debat te kijken, en ik moet zeggen dat ik met grote regelmaat gebalde vuisten of gekromde tenen had.

Al was mijn laatste dag bij defensie 5 augustus 2005 het deed mij zelfs pijn hoe de politieke arena de bekende kop van Jut techniek toepaste en Jeanine slachtofferde voor een jarenlange kaalslag van ONS defensieapparaat.

Thierry Beaudet was treffend met zijn uitrustinggrap maar sloeg de plank volledig mis met de persoonlijke aanval op Jeanine, die aanval had volledig en zonder scrupulus op de gehele kamer moeten worden uitgevoerd dan had hij bonuspunten gehad.

Ik zag een plaatje van Banksy voorbij komen die ik het meest treffend vond voor de hele schertsvertoning in de kamer, die met de dag verder van het volk lijkt te staan.

We hebben geen leiders meer. We hebben pluchetijgers die politiek letterlijk als een carrièremove zien. Vroeger was niet alles beter maar leek het wel of politici meer dachten in belang van het land dan aan het aantal hashtags en likes op social media.

Leiders, tja, Tom mag dan meer een politicus dan militair gevonden worden ik vond hem wel een leider en enkele functionarissen in zijn staf kennende had hij ook echte leiders om zich heen waarvan ik gewoon weet dat ze dagelijks een strijd moeten voeren tussen de ambitie van de politiek en het kunnen van de krijgsmacht.

Waar ik het meest boos om werd was de stelling dat er aan civiele normen gelijkwaardige zorg geboden moet worden.. In mijn beleving kan dat gewoon niet tijden een missie. Niks ten nadele van alle genezerikken want dat zijn helden maar op missie is alles anders dan thuis dus ook de geneeskundige zorg.

Fouten zoals die zijn gemaakt ten velde, zowel met munitie als met eventuele medische behandelingen hadden een verschrikkelijk gevolg dit keer. De hoogste prijs diverse malen betaald en Valhalla 2 krijgers rijker.

En ik vind dat de schuld van onze ‘ leiders’, onze volksvertegenwoordiging  en daarmee is het dus ook de schuld van ons. Omdat wij met zijn allen hebben toegestaan dat er werd bezuinigd, omdat we het goed vonden dat eigen ambities van politieke tijgers door internationale toezeggingen werden gewaarborgd en daarmee de werkdruk zo groot is geworden waardoor Can-Do mentaliteit nu is komen te staan voor uitvoeren ten koste van alles.

Dat is gebrek aan leiderschap.

Misschien zouden de kamerleden eens een paar weken LTV moeten draaien om zich bewust te zijn van het feit dat hun handelen gevolgen hebben.

Op levens.

Van heel veel mensen.

Alsof je krijgt wat je toekomt

Hoi Marcel,

Lang geleden dat ik je een blogje toeschreef. Maar je mag van me aannemen dat ik echt heel druk ben geweest. Misschien heb je het wel op de tijdlijn van de diverse sociale media voorbij zien komen.

Na zo’n vakantie is het altijd even weer inkomen vind je niet? Er is ook zoveel gebeurd.. Militairen die het ministerie ‘belegeren’ ondanks de vergunning die maximaal 100 demonstranten toestond. Geert Wilders die een docu uitbrengt, Jesse Klaver die hem voor was, Trump die elke dag iets beter wordt met z’n grappen en Kim Yung dinges die toys for boys liever groots aanpakt, HEMA die genderneutraal besparingen weet te realiseren door wederom mee te liften op een hype en door alle kritiek verschrikkelijk veel reclame krijgt.

Maar de klap op de vuurpijl was toch wel de ramp met de orkaan op Sint Maarten. Al gauw gingen beelden van plunderingen over de wereld, zagen we totale verwoesting.. Ik zat erbij en ik keek ernaar. Verbaasd dat met al die schade er mensen waren die meer nut zagen in een breedbeeld tv dan in een tray water en wat blikvoer. Maar waarschijnlijk hadden die mensen zich gewoon goed voorbereid, zo’n orkaan zie je aankomen.

Toch was en is er veel verdriet, Nederlandse troepen zijn er heen gestuurd om te helpen, let wel zonder allerlei hoge toelages want eigen koninkrijk, en om weer wat orde te scheppen in de chaos. Ik weet zeker dat er erg veel mensen heel blij waren om de jongens van de Ruyter en nu ook de jongens en meiden van luchtmobiel te zien.

Dat zien we niet in het nieuws. Nee, we worden getrakteerd op de belachelijke uitspraken van een minister die vindt en later weer ontkent maar het toch blijkt te hebben gezegd dat de Nederlandse mariniers niks hebben gedaan om plunderingen te voorkomen. Ook stonden er weer prachtige geleerden klaar die vonden dat Nederland niet genoeg heeft gedaan.

Nu ben ik geen geleerde, verre van dat getuige mijn taalkundige handicap, maar ik was wel een goede militair. van … de ..oude.. stempel..

En die heeft nog geleerd, PAMAN ABS.

PAMAN ABS(oud)Persoonlijke veiligheid, Anderen beschermen tegen het gevaar, Markering van ongeval plaats, Alarm slaan, dus alarmeer de hospikken en ook de commandant, en de benodigde hulpdiensten, 112 tegenwoordig, Nu Eerste Hulp verlenen, Ademhaling controleren, Bx3= Bloedingen checken, Botbreuken checken, Brandwonden (Eerst water, de rest komt later…), Shock voorkomen

Nou en Persoonlijke veiligheid doe je zodat je daarna mensen kunt helpen en hebben onze jongens en meiden gewacht op een veilige plek zodat ze na de storm echt iets konden doen en niet bij gingen dragen aan het slachtofferaantal en ik weet zeker dat ze niet meer konden doen dan wat ze op dat moment gingen doen binnen het mandaat en de Rules of Engagement die ze door de regeringen van Nederland en Sint Maarten opgelegd hebben gekregen.

Onze jongens en meiden die overal in de wereld optreden, ook namens die zogenaamde experts. Die jongens en meiden krijgen niet waar ze recht op hebben, worden ook nog te kijk gezet door politiek leiders. Maar ik ben trots op ze en hoop dat ze allemaal krijgen wat ze verdienen. LOF en een goed CAO en als het aan mij ligt een mooie medaille van Humanitaire hulpverlening tijdens rampen met de gesp: We just did our job, you ungrateful fucks

 

 

 

Absurdisme en het UWV

Het absurdisme is een filosofische stroming waarin wordt gesteld dat het leven in essentie geen betekenis heeft, het onmogelijk is rationeel te verklaren waarom er leven is en dat iedere poging om de essentie van het heelal te ontrafelen gedoemd is te mislukken.

 

Stel je bent een gezonde vrouw, je draagt al vanaf je 16e bij aan de sociale vangnetten die ons land bied en je doet alles wat de maatschappij van je vraagt. Het leven heeft zijn ups en downs maar jij blijft dapper je steentje bijdragen. Geen dag werkloos en ook wortels sorteren staat op je C.V.

16 jaar verder komt er een hobbel in je pad, na een burnout lijkt een nieuwe carrière een goede oplossing. Je bent on top of the world.. Dan blijk je zwanger. Niks mis mee. Je doet wat je moet doen. Alleen de bevalling is bijzonder heftig en bijna gaat alles, maar dan ook alles mis en waren jij en je kindje er bijna niet meer. Dat doet wat met je.

Je meld je netjes ziek bij het UWV en je maakt een afspraak met de psycholoog. Maar het gaat niet goed met Nederland, de wachtlijsten zijn bijzonder lang. Maar na 6 weken heb je dan toch je intake. Een kort behandel plan volgt als na 6 keer blijkt dat je misschien wel meer hulp nodig hebt en je huidige psycholoog ook nog besluit te verhuizen. Vol goede moed wacht je op een nieuwe afspraak. Het UWV verleent je nog 6 maanden de rust om goed geholpen te worden want het was nogal wat.

Het duurt en duurt voor je een nieuwe afspraak hebt bij je nieuwe psycholoog maar uiteindelijk heb je die. Tijdens de intake stelt hij vast dat zijn collega de verkeerde diagnose heeft gesteld en daarom ook de verkeerde behandeling. Dus bijna een jaar na constatering moet alles opnieuw worden opgestart. Prima, als je maar geholpen wordt.

Dan gaat het mis.. Het UWV vind plots dat ondanks de medische adviezen dat je weer fulltime aan het werk kunt. Nu leven we in een bureaucratisch land dus je denkt dat ze zich vergissen, tekent bezwaar aan onderbouwd dat met de medische verklaringen en wacht netjes af.

De behandeling wil niet vlotten en de psycholoog krijgt niet zijn vingers erachter waarom het niet lukt. Hij legt het voor aan zijn collega’s tijdens een intervisie.

Ondertussen stromen de brieven van het UWV binnen met afwijzing na afwijzing van bezwaar. Zover dat je zelfs al naar een advocaat moet.

De advocaat pakt het allemaal op, nu zal het vast goed komen en kan jij je richten op herstel. Wel even naar een onafhankelijk psychiater om een rapport op te laten maken, omdat het UWV dat niet ziet zitten moet je het zelf betalen. In dat rapport worden alle beweringen van het UWV onderuit gehaald en worden er zelfs vraagtekens gezet bij je behandelaars maar bevestigd het rapport ondubbelzinnig dat je echt iets mankeert.

De psycholoog heeft je nu 6 weken geleden aangemeld voor het autisme centrum voor een specialistische behandeling. Het duurt even en het duurt als dan net voor de bouwvak de intakebrief komt.

Na de bouwvak een telefoontje… Nee mevrouw u valt niet onder onze regio.

Kwaad mail je nu de psycholoog, je wilt geholpen worden. Je psycholoog belt en verteld dat ie eea heeft geregeld maar er is een wachtlijst van 20 weken!

Ondertussen krijg je weer bericht van het UWV het laatste bezwaar met psychiatrisch rapport wordt verworpen en het UWV vraagt een onafhankelijk onderzoek aan terwijl er ook al een rechtzaak is gepland.

Ik snap intussen dat je er goed gek van wordt en als je man kan ik zeggen: ik ook en ik begin steeds meer begrip te krijgen voor mensen die hun auto door een gevel heen knallen om gehoord te worden.

 

 

Lithium

Lithium is veel dingen waaronder een hit van Nirvana en wat minder bekend van Evanescence maar bovenal een medicijn.

Een medicijn tegen Manie, depressie en clusterhoofdpijn, het vlakt emoties af. De wereld heeft Lithium nodig.. Dan maar een wereld zoals in Equilibrium waar elke vorm van voelen en emotie verboden is.

De wereld is gek, niemand kan meer op de pauzeknop drukken. Presidenten die wartaal uitslaan, bevolking die zich niet gehoord voelt, moeder natuur in de overgang.. Lithium klinkt dan helemaal zo gek nog niet.

Emoties bepalen de waan van de dag, visie is slechts verworden tot een woord in businessplannen en rekening houden met elkaar is van vroeger omdat tegenwoordig niemand ‘dat’ meer doet.. Babyboomers die klagen over de brutale jeugd, ontspoorde jongeren die zelf weer ontspoorde ouders worden en niemand tevreden met wat ‘ie heeft.

Wil je dat de wereld veranderd? Pak dan die zaken aan waar je zelf grip op hebt. Wil je dat mensen vriendelijker zijn? wees zelf vriendelijk. Wil je respect? geef dan respect.

Ik heb niet de illusie dat ik onze regering kan veranderen, wel de mensen en de instelling om me heen door zelf een voorbeeld te geven en te zijn.  Mensen willen succes voelen en nadoen om zelf van dat succes te proeven. Dat gaat gepaard met vallen en opstaan maar als ze zien en voelen dat positiviteit meer brengt dan negativiteit dan straalt dat uiteindelijk af op de maatschappij. Doe je mee?

Anders hebben we altijd nog lithium.

Roy aan Marcel over… (3)

Hoi Marcel,

Tijd. Wat betekend dat voor jou?

Vliegt het, kruipt het? Het is in ieder geval relatief daar een seconde een eeuwigheid kan duren.

Afgelopen weekend heeft een veteraan het gevecht met zijn demonen verloren. Dat doet me toch wel wat.

Behalve dat ik betrokkene, vanuit mijn functie, ken is die strijd die hij voerde met zijn demonen heel menselijk en voor veel mensen een dagelijks gevecht. Zie je dat ik hier mensen neerzet en geen veteranen? Maar goed we hadden het over tijd.

Tijd doet iets met je. Dat begint al met het omdoen van een horloge. (Voor de jonge lezers, dat is een apparaatje om je pols die je laat zien hoe laat het is).  Behalve dat tijd je verteld op welk moment van de dag je zit kan tijd ook ‘dingen’ helen of juist volledig vernielen. Tijd. Het beheerst ons leven, wat eigenlijk heel gek is want tijd is uitgevonden door de mens.

En zo komen we weer op de relativiteit van tijd. Als je je geliefde kust kan één seconde oneindig zijn. Die vrijpartij van 5 minuten kan in werkelijkheid wel een uur hebben geduurd. Maar een gevecht met demonen, van jezelf of van een ander, die houd zich niet aan tijd. De tijdregel gaat hier gewoon niet op. Zal aan de demonen liggen, die spelen vals, kunnen jaren in een hinderlaag liggen en ineens toeslaan en dan moet je wel heel sterk in je schoenen staan.

Tijd en demonen, relativiteit en de zin van het leven. Eigenlijk doen we allemaal maar wat.

Jij hebt iets met Taal zoals ik dat heb met tijd. Allebei absolute gegevens die relatief zijn qua gevoel. Toch raar dat we iets absoluuts alsnog vrij kunnen interpreteren. Lang leve de geest ondanks de demonen.

Groeten van een tijdloze makker

een gedachte

Soms is het goed om een ‘zachte steen’ op te zoeken en gewoon eens na te denken over alles wat er om je heen gebeurd. Zonder dat je er wat van hoeft te vinden, zonder dat je er verder iets mee moet. Gewoon nadenken. Het onderwerp in het midden zetten en vervolgens vanuit alle kanten eens nadenken over wat je daar nu in het midden hebt gezet.

Zelf mag ik dat graag doen, het houd me scherp, zorgt dat ik vaker begrip heb voor situaties en regelmatig kan ik iets gewoon laten zijn.

Des te moeilijker vind ik het als het gaat om zaken die in je hart gesloten liggen, zaken die zo dicht bij je kern liggen dat je fysiek reageert als iets zo’n punt raakt.
Ook ik ben nu op een leeftijd dat je vaak genoeg in een put hebt gezeten om te weten wat al die mental coaches nu allemaal aan fantastische adviezen op je afvuren.
Ik vraag mijzelf toch altijd af of ze hun eigen adviezen ook op zouden volgen op zo’n moment. Natuurlijk niet. Het zijn gewoon mensen. Net als jij en ik gevuld met emoties.
Echter op het moment dat ze die adviezen geven staan hun naast jouw emotie en jij zit er midden in. Zie daar de spreuk, de beste stuurlui staan aan wal.
Dus daar zit je dan, behalve met je gevoelens in de knoop ook nog eens in een spagaat omdat je goede adviezen niet in de wind wil slaan.

Ik heb geleerd wat voor mij het beste werkt.
De ‘ zachte steen’ methode.
Zoals net beschreven, iets in het midden zetten, vanuit alle kanten bekijken en dan die gedachten volgen die je het meeste rust geven. Rust, fysiek en mentaal.
En vergeet niet te lachen. Want hoe je het ook wend of keert, alles begint met een gedachte van jou of van een ander en besef dat gedachtes kleine kortsluitingen zijn in je hersenen.

Roy aan Marcel, over (2)

Hoi Marcel,

Een pot goud aan het einde van de regenboog.  Telkens als ik een LHBT vlag zie kan ik die gedachte niet onderdrukken. Gelijke rechten voor iedereen. Prachtig toch? Vreemd dat we daar in ons land zo mee bezig moeten houden vindt je niet?

Als zelfs een heuse generaal met die regenboogvlag een punt maakt verschijnen bij mij vraagtekens.

Ik vind het vanzelfsprekend eigenlijk dat in Nederland iedereen voor de grondwet gelijk is. Natuurlijk is iedereen gelijk voor de wet toch? Dus waarom die aandacht voor de positie van LHBT. Het ging afgelopen jaar zelfs zover dat deze groep voorop liep, nog voor de veteranen en actief dienenden, bij de kranslegging tijdens dodenherdenking in een stad in het Noorden.

kijk, het gaat me niet om de welk geslacht je hebt, zou willen hebben of voor welk gaatje iemand een voorkeur heeft. We leven in een vrij land dus dat zoekt iedereen zelf maar uit. De wet van Darwin doet de rest. Net zo min dat we tolereren dat iemand zijn of haar geloof bij iedereen door de strot duwt zouden we ook het gekoketteer met seksuele voorkeur/geaardheid niet moeten accepteren. Net zo min dat we moeten accepteren dat mensen andere mensen wat aandoen omdat ze anders denken, eh.. dat laatste is natuurlijk lastig als je in een krijgsmacht zit en in naam van democratie dingen moet doen maar ik denk wel dat je me snapt.

Anders denken, dat is een trend tegenwoordig,  alles moet anders.

Gewoon een bak koffie kan niet meer, het moet nu een frappuccino decaf met extra kaneel en een toefje slagroom zijn of linksdraaiende yoghurt in een rechtshandige beker met het beter leven keurmerk en een bio stempel. Ondanks al die luxe van vrijheid zijn er nog nooit zoveel mensen geweest die psychische hulp nodig hebben of simpelweg ongelukkig zijn. Waarom zijn mensen dan vervolgens zo intolerant naar mensen die hun geluk wel denken te hebben gevonden? Misschien zijn wij mensen wel helemaal niet gemaakt om te kunnen handelen met zoveel vrijheid.

Natuurlijk was vroeger niet alles beter. Wel anders en overzichtelijker. Je ging werken, je vrouw deed de was en kookte het eten, je neukte wat, vrijdag’s boodschappen, zaterdag’s naar de markt en op zondag naar de kerk/kroeg (doorhalen wat niet van toepassing is) en studio sport. Die jongen, met wat nu autisme heet, was gewoon een ‘aparte’ maar heel goed in zijn (huis)werk. Dat meisje die altijd in broeken wilde lopen had gewoon heel veel broers en had zo geen ander voorbeeld en als je het moeilijk had in je huwelijk dan zette je samen de schouders eronder of maakte je wat afspraken over buiten de deur eten want scheiden was geen optie. Politiek werd geregeld door vakmensen en als men vragen stelde dan was men dwars of een leraar.

Tegenwoordig hebben we regenbogen. Zitten in een gemiddelde klas meer afkortingen dan kinderen en willen we dat iedereen gelijk is. Samengestelde gezinnen is gemeengoed en “wat vinden je pappa’s” is een regelmatig gehoorde uitspraak op school.

Toch wil iedereen ‘ vechten’ voor meer rechten. Maar zo slecht is het toch allemaal niet? Jij en ik hebben samen met vele anderen in andere landen gezeten en/of gevochten waar normen en waarden, ook al zijn ze anders, toch echt niet meer werden nageleefd. Wat hebben we dan toch te klagen.

Hoeveel meer rechten hebben we in deze tijd nog nodig? Weet jij het?

Noem me ouderwets of nostalgisch ingesteld, vroeger was helemaal zo gek nog niet. Als het zo doorgaat heeft echt niemand meer wat te klagen, daar zie ik dan de humor weer niet van in.

 

alsof het iemand wat uitmaakt

De wereld is gek. Er is geen andere beschrijving. De hele wereld staat op zijn kop. Gelukkig maken er zich nog mensen druk om minderheden. Amsterdam en de NS zijn binnenkort gender neutraal. Ik vind het prima. Het is namelijk niet dat er wel grotere problemen bij beide entiteiten zijn dan het misschien kwetsen van een hele kleine minderheid.

Maar is dat ook niet een beetje de tendens? Minderheden die zoveel druk zetten dat de meerderheid zich maar moet schikken om het ongemak van jezelf te moeten verdedigen te voorkomen? Wat is er in hemelsnaam gebeurd met ruggengraat? Hebben we misschien een maatschappelijke hernia? Schieten we echt zo in de kramp als iemand een keer ‘Nee’ zegt?

Grote problemen vragen om een klein gebaar op een ander vlak voor de publieke opinie waarmee de goodwill in ieder geval goed blijft. Korte termijn visie, gebrek aan durf of toch terecht? Immers die meerderheid laat gewoon niet van zich horen onder het mom van “laat mij maar gewoon mijn eigen ding doen” of “zolang het verder geen effect heeft in mijn huis” en ” ach zo is iedereen blij”.

Ik vind dat eng. Eng dat minderheden gaan bepalen hoe een meerderheid zich dient te gedragen. Heb daar met eigen ogen de gevolgen van mogen aanschouwen, ruiken en voelen in de vluchtelingenkampen rondom Goma toen de Hutsi’s en Tutsi’s elkaar besloten af te maken in Rwanda.

Ooit wreekt het zich. Ooit komen al die verschillende frustraties van de meerderheid samen en gebundeld naar buiten, dat zal geen prettig gezicht zijn.

Als kind leert iedereen dat je niet altijd je zin krijgt en dat je je moet schikken en als je dat niet aanstaat je maar op je kamer moet gaan zitten mokken en vooral niet je ouders ermee lastig moet vallen. Of is dat misschien het probleem? De kinderen krijgen tegenwoordig alles wat hun hartje begeert omdat ouders kiezen voor het gemak i.p.v. de weerstand.

Wat maakt het ook uit. zolang je eten op je tafel weet te toveren al dan niet online besteld, je een dak boven je hoofd hebt en je wifi het nog doet waar zal je je druk om maken, wat heb je dan nog aan idealen. Het leven is goed.

 

Een column

Hallo Marcel,

Goed idee zeg een blog naar elkaar typen vind je niet? Eigenlijk geen flauw idee waar het over moet gaan of welk doel het heeft.

Nut en Belang. Uren les hebben we erover gehad.

Wat ik me afvroeg; heb jij die sportschoenen al gekocht? Ik bedoel je baas geeft je die schoenen niet zomaar. Dat heeft vast nut en belang toch? Wel tof van hem.

Nut en belang van het nut en belang. Terwijl het soms heerlijk is om zinloos bezig te zijn. Dat heeft dan ook weer nut. Hoe zit het eigenlijk met jou? Kun jij dat? Zinloos bezig zijn?

Ik heb dat gevoel altijd gehad als we moesten hardlopen. Wat had en heb ik daar een pesthekel aan. Ik zie het nut ervan en zelfs het belang maar allemachtig wat vond ik het doelloos.

Eigenlijk net als die sportschoenenactie van jouw baas. Ik snap hem wel hoor. Hij had er ook een mooie brief met nut en belang over geschreven in de defensiekrant geloof ik. Toch met alles wat er bij Defensie gebeurd vind ik dit gebaar toch kansloos.

Maar misschien zijn die sportschoenen even de ‘nothing box’ van Defensie. Er is zoveel aan de hand dat zelfs de leiding het niet meer overziet en gewoon zin heeft in iets zinloos als een sportschoenengebaar. Gewoon. Omdat het kan, omdat het een klein gebaar is zo van ‘tja wij weten het ook even niet ga maar hardlopen’.

En dan heeft een ogenschijnlijk zinloos gebaar toch nut en belang. Want heel even heeft iedereen heel verontwaardigt gereageerd of misschien zelfs aangenaam verrast. Maar bovenal zal iedereen heel even niet met de problemen bezig zijn geweest en even op zoek zijn gegaan naar nieuwe sportschoenen. Wellicht dat sommigen zijn gaan hardlopen en zo hun geest open zetten voor andere nieuwe ideeën die de problemen op gaan lossen.

Rest eigenlijk alleen de vraag? Krijg je nou ook veteranenkorting?

groet,

die kleine kale voormalige BBT onderofficier.